sie
19
Lęk u dzieci
Sierpień 19, 2009 | Skomentuj ten tekst
Koleżanka pisząca artykuł dla pisma „Top Przedszkole” zwróciła się do mnie z prośbą abym udzielił odpowiedzi na dwa pytania dotyczące lęku u dzieci. Jako, że temat ciekawy postanowiłem z tego zrobić notkę na blogaska:-)
Jakie zachowania dziecka są wyrazem jego lęku? (po czym rodzice mogą rozpoznać lęk u swojego dziecka?)
Wszystko zależy od wieku. U dzieci w wieku przedszkolnym lęk manifestować się może poprzez nadmierną płaczliwość, wpadanie w złość, trudności w zasypianiu, reagowanie płaczem lub krzykiem na nawet krótką nieobecność rodzica, niechęcią do opuszczania domu i spędzania czasu w przedszkolu. Może również pojawić się nieadekwatne do etapu rozwojowego załatwianie potrzeb fizjologicznych (co może przywodzić na myśl cofanie się w rozwoju czy też nagłe zanikanie posiadanych już wcześniej umiejętności). Przejawem przeżywanego przez dziecko lęku często jest także skrajne wycofanie i niechęć do kontaktów z rówieśnikami, nie nawiązywanie z nimi kontaktu lub dążenie do stałego przebywania w samotności. Gdy dziecko doświadcza lęku, naturalnym jest dążenie do uzyskania wsparcia i pomocy ze strony opiekunów. Aby poradzić sobie z tym uczuciem przejawiać będzie zatem takie zachowania, które zapewnią uwagę i obecność rodzica.
Jakie działania mogą podjąć wspomniani rodzice, chcąc zredukować dziecięcy lęk, zanim uznają, że trzeba udać się do specjalisty?
Najważniejsza jest tutaj obecność rodziców przy dziecku – uszanowanie tego że się boi (krzykiem i dyscyplinowaniem niewiele da się zdziałać) zapewnienie mu wsparcia oraz poczucia bezpieczeństwa. Warto, również z dzieckiem rozmawiać o tym co je trapi. Kilkulatek potrafi wyrazić swoje uczucia. Najłatwiej będzie mu to zrobić poprzez rysunek, czy jakąś formę zabawy np. maskotkami.
Wielu terapeutów pracujących z rodzinami, uważa że lęk (jak i inne trudności doświadczane przez najmłodszych) nie jest tylko kwestią trudności przeżywanych przez dziecko ale stanowi wyraz tego co się dzieje w systemie rodzinnym; dlatego też często użyteczne w radzeniu sobie z tego rodzaju kłopotem jest zaangażowanie najbliższej rodziny w poszukiwanie rozwiązań. Warto, zatem, aby gdy rodzice dostrzegają że jakaś trudność u ich dziecka utrzymuje się przez dłuższy czas, spotkali się z terapeutą nawet na zasadzie konsultacji.
Przeczytaj także:
- Rodziny zastępcze – dzieci i dorośli
- O agresji u młodzieży raz jeszcze
- Polska rodzina przemocą silna