Komentarze do: Team reflektujący Toma Andersena

Autor: Joanna

Joanna — Tue, 26 Jan 2010 17:42:14 +0000

Dzięki za rozwinięcie, podoba mi się bardzo to podejście.

Autor: Sophers

Sophers — Wed, 20 Jan 2010 22:47:10 +0000

@Joanna
W wersji ze szkolenia polecenia dla teamu brzmiało: rozmawiajcie przez 10 minut o tym co pomyśleliście, poczuliście i usłyszeliście. W wersji z książki, tak jak, ja to rozumiem, chodzi o powiedzenie własnymi słowami o tym co się zobaczyło: np. „Kiedy matka powiedziała że nadal myśli o niedawno zmarłym ojcu , dostrzegłem, że jej mąż dyskretnie przytaknął. Widziałem również że dzieci słuchają uważnie mimo że na nią nie patrzą” Ponadto Andersen rozmawiając w teamie zadawał takie pytania: Zastanawiam się czy mówienie o nim jest łatwe dla nich wszystkich czy może dla kogoś wciąż jest bolesne? Jeżeli jest to trudne dla niektórych to co mogliby zrobić żeby ci którzy mają ochotę o nim mówić mogli to robić a ci którzy nie są na to gotowi nie musieli brać w tym udziału?”

Zarówno terapeuci jak i team w tym ujęciu powinni unikać wprowadzania „profesjonalnej wiedzy” w jakiejkolwiek postaci. Co jest całkiem fajnie uzasadnione: problem wiąże się zazwyczaj z tyloma opiniami ze strony rodziny, sąsiadów, przyjaciół, nauczycieli etc, oraz pomysłami na jego rozwiązanie że niewskazane jest aby terapeuta wprowadzał kolejny. Zamiast tego lepiej aby ciekawością rozejrzał się po tych które już są

Pozdrawiam

Autor: Joanna

Joanna — Wed, 20 Jan 2010 17:42:45 +0000

Nie siedzę praktycznie w terapii systemowej, ale zawsze podobała mi się jej idea. Podejście, które opisujesz jest ciekawe, bo wnosi – jak sam zauważasz – większe zaangazowanie i udział rodziny oraz jakieś takie…odczarowanie całego procesu. Wszystko, co się dzieje jest jawne, a nie, że terapeuci idą za zamknięte drzwi i cośtam mądrego wymyślają. W tym wypadku widzę to tak, że rodzina jest sprowadzona jeszcze bardziej na poziom partnerów.
Nie rozumiem jednak jednego (a przez książkę nie chce mi się przebijać ) – jeśli team reflektujący ma unikać ocen i interpretacji, to co konkretnie oni mówią? Co to znaczy, że „rozmawiają” o tym, co usłyszeli? Mówią co to w nich wzbudza? Mówią o swoich pomysłach dotyczących dynamiki w rodzinie? Możesz to rozjaśnić?
pozdrawiam