Polska rodzina przemocą silna
Ważą się losy ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, o której pisałem jakiś czas temu. Jak donosi gazetaprawna.pl projekt nowego prawa trafił do Senatu, gdzie niektóre jego zapisy zostały ostro oprotestowane przez senatorów
– Na pewno zagłosuję przeciw prawu, które godzi w polską rodzinę – powiedział reprezentujący PiS Stanisław Kogut. Jeśli dobrze zrozumiałem, pana senatora, to jedną z ważniejszych kwestii dla polskich rodzin jest możliwość stosowania przez rodziców różnego rodzaju form przemocy wobec dzieci. Bo – nie oszukujmy się – możemy to eufemistycznie nazywać „dyscyplinującymi klapsami” tyle, że pod tym kryje się po prostu bicie dzieci, stosowanie siły fizycznej wobec tych, którzy nie mogą się bronić, całkowicie zależnych od swoich opiekunów. Taka metoda wychowawcza (zachwalana przez senatora Koguta) ma niby skutkować doskonałym wychowaniem i życiem pełnym sukcesów w przyszłości.
Tymczasem, karanie poprzez bicie, wymuszanie posłuszeństwa przez kary cielesne, dominowanie nad dzieckiem za pomocą siły fizycznej, to metody wychowawcze rodem z 19 wieku, gdy nadrzędną wartością dla rodziców było to aby dzieci okazywały im należny szacunek, pokorę, znały swoje miejsce w szeregu i nawet nie myślały o sprzeciwianiu się. Żyjemy teraz w zupełnie innym świecie, inne są wartości, zmieniły się warunki, do których dzisiejsze dzieci będą się musiały w przyszłości dostosowywać. Potrzebna jest pewna niezależność w myśleniu, pewność siebie, gotowość do eksperymentowania, elastyczność działania. Stosowanie przemocy zaś to źródło strachu, braku wiary w siebie, sztywności w myśleniu, obronnej postawy wobec otaczającego świata. Gdy rodzic przemocą, próbuje coś egzekwować od dziecka, ustawia się na pozycji tyrana, kogoś w rodzaju nadzorcy, wobec którego raczej żywi się strach a nie szacunek, posłuszeństwo opiera się zaś na lęku przed karą. Trudno, w takiej sytuacji, mówić o dobrym przywiązaniu i satysfakcjonujących relacjach rodzinnych. A wyniesione wzorce rodzinne dziecko stosuje potem w innych środowiskach. Członkowie „przemocowych” rodzin zwykle po wielu latach pukają do drzwi gabinetów psychoterapeutów… Doprawdy trudno mi zrozumieć do czego tej mitycznej „polskiej rodzinie” przydawać by się miało przyzwolenie na kary fizyczne
Stawianie granic dziecku, konsekwencja wobec niego, reagowanie na niewłaściwe w ocenie rodziców zachowania jest absolutnie konieczne. Jednak, raczej wyrazem bezradności, bezsilności oraz braku pomysłu na to jak zachowywać się wobec dziecka i wyobrażenia tego jak to może na nie działać jest stosowanie przez rodziców kar cielesnych.
Stoję na stanowisku, że parlamentarzyści, zamiast rozdzierać szaty w obronie 19-wiecznych wzorców postępowania i sugerować iż stanowią one jakąkolwiek wartość dla rodziny, winni wspierać edukowanie rodzin w zakresie efektywnych i bezpiecznych sposobów postępowania wobec dzieci
IMHO ustawa uchwalana jest trochę zbyt wcześnie.
Zgadzam się z autorem, parlamentarzyści powinni raczej wesprzeć edukowanie rodziców w zakresie postępowania z dziećmi. W razie potrzeby wprowadzić nawet chociażby bezpłatne treningi zastępowania agresji ( druga sprawa ile osób z tego skorzysta, tak jak w przypadku darmowego badania piersi u kobiet ).
Dzięki temu, rodzice pozbawieni możliwości dania klapsa nie będą zamiast tego stosować przemocy psychicznej.