Działam sobie w pewnym stowarzyszeniu. Stowarzyszenie nie jest duże, lecz w moim mieście, w stosunkowo krótkim czasie zrobiło się o nim dość głośno. Grupa ta bowiem, doprowadziła do czasowej rewolucji w centrum miasta. Dzięki akcji „Tak na deptak”  najpierw na niespełna dwa tygodnie maja a następnie od początku lipca czteropasmowa ulica Zwycięstwa, przebiegająca przez samo serce miasta zamieniła się w części  w deptak. Na krótkim odcinku zamiast samochodów pojawiły się kawiarniane stoliki, działała tam również scena lokalnego centrum kultury.

Pomysł od początku budził mnóstwo kontrowersji. Począwszy od wątpliwości co do płynnego ruchu samochodowego, przez atrakcyjność samego miejsca po brak wiary w to, że coś takiego, na ulicy, gdzie przeważają banki jest w ogóle potrzebne. Tak czy inaczej deptak stanowił pewnego rodzaju przełom. Trzeba bowiem wiedzieć, że o zmianach w centrum miasta w Koszalinie dyskutowano od ponad dekady. Obradowano, tworzono kolejne opracowania, koncepcje, projekty, kończyło się jednak zwykle na tym, że „wszyscy zgadzają się ze sobą a będzie nadal tak jak jest”

Projekt „Tak na deptak” stanowi przełom jeszcze pod jednym względem; otóż bowiem zaskakującą otwartością i chęcią do współpracy wykazały się władze miasta, które proponowanym wizjom dały zielone światło, mimo zmasowanej krytyki. Entuzjazm do zmian wśród włodarzy reprezentujących koszalińską Platformę Obywatelską był tak duży, że decyzja o przedłużeniu czasu trwania deptaka zapadła nieco zbyt pochopnie i bez wystarczających konsultacji z twórcami idei. W efekcie wakacyjna odsłona projektu budzi głównie negatywne odczucia a każdy dzień stanowić może zagrożenie dla pełnej realizacji pomysłu w przyszłości.

Jak to było do przewidzenia, rozpoczęło się poszukiwanie winnych. Pojawiają się wskazania na władze miasta, lecz największy ogień krytyki skierowany jest na stowarzyszenie a zwłaszcza jego lidera. Do tego stopnia, że trudno oprzeć się wrażeniu iż, niektórzy „obywatelscy dziennikarze”  nie myślą o niczym innym. 

Wśród tego potoku inwektyw, insynuacji oraz dziwacznych fantazji  pojawiają się stwierdzenia, że członkami stowarzyszenia włada jedynie chęć zaistnienia, zrobienia kariery, w ostateczności zdobycia ciepłych posadek w Urzędzie Miejskim. Zastanawiam się, skąd to się bierze. Czy tak trudno sobie wyobrazić, że są ludzie, którzy robią coś bo mają jakiś pomysł, plan lub wizję? I starcza im sił oraz czasu na wcielanie tego w życie? Czy wszędzie musi kryć się jakaś doraźna, przyziemna a przede wszystkim namacalna korzyść? Można się z tymi pomysłami nie zgadzać, uważać idee za księżycowe a wizje za rojenia szaleńca. Tylko po co te dziwne sugestie? Żeby krytykujący mógł się lepiej poczuć, łatwiej poukładać, to czego nie pojmuje?

Według badań TNS OBOP z 2010 roku zaledwie 9 procent Polaków należy do organizacji społecznych, zaś 17 procent w jakikolwiek sposób zaangażowało się w działania dla swojej lokalnej społeczności. Ułatwiać to może nieco zrozumienie tego zjawiska: jakakolwiek działalność nie nastawiona na zysk, czy inne doraźne korzyści dla większości stanowić może coś absolutnie obcego i niezrozumiałego.

Share on Facebook

Share on Facebook

Za niespełna 5 dni wybory samorządowe. Ponad dwanaście i pół tysiąca komitetów wyborczych stanie do boju o stanowiska w sejmikach wojewódzkich, radach powiatów i radach miejskich. Siedem tysięcy siedmiuset osiemdziesięciu kandydatów walczy o fotele burmistrzów, wójtów oraz prezydentów. Jest w kim wybierać.

Elekcje parlamentarne i prezydenckie wzbudzają najwięcej emocji. Gdy przychodzi czas wyścigu o fotele na Wiejskiej czy tak jak ostatnio o miejscówkę przy Krakowskim Przedmieściu (albo w Belwederze) potencjalni wyborcy zasypywani są informacjami o tym jak każdy jeden kandydat na posła czy prezydenta (nawet jeśli jego sondażowe poparcie sugeruje, że zagłosuje na niego jedynie rodzina, a i to nie w całości) zbawi Polskę i powiedzie utrudzoną ojczyznę ku świetlanej przyszłości. Jak to wygląda w rzeczywistości, widać bardzo dobrze – wyborcy proszeni są w zasadzie o dostarczenie żołnierzy dla kilku wciąż tych samych facetów. I jak to w wojsku, szeregowiec nie ma za wielkiego wpływu na strategię armii, w której służy.

Wybory samorządowe to jednak zupełnie inna sprawa. Owszem, tu również o stanowiska starają się kandydaci z partyjnym znaczkiem w tle (mimo, że niektóre partie nagle próbują udawać, że nie zajmują się polityką) jednak poziom dyskusji jest zupełnie inny. Spór dotyczy, a przynajmniej powinien, konkretów. Kandydat na radnego czy wójta, opowiadający ideologiczne bajki, raczej nie będzie traktowany poważnie. W moim rodzinnym Koszalinie, wyborcza debata toczy się m.in wokół kwestii spalarni śmieci i  ruchu samochodowego w centrum miasta. Tematy te są istotne dla mieszkańców, kandydaci mają różne pomysły i to z ich realizacji będą rozliczani przy kolejnej okazji. Od tego jakie te pomysły są i jak zostaną zrealizowane zależy jakość codziennego życia.

W moim odczuciu konkretne również muszą być kwalifikacje kandydatów na samorządowe stanowiska. Uwagi warci są ci, którzy już czegoś dokonali, coś zbudowali. To oni dają największe szanse na to, że obiecywane przez nich rozwiązania doczekają się wcielenia w życie. Ludzie mający jakieś „pozapolityczne” życie i osiągnięcia (np. w biznesie) są w moim odczuciu lepszym materiałem na dobrych radnych, wójtów i prezydentów niż gołowąsy bez innego pomysłu na życie niż polityka czy wieczni urzędnicy niemal od zawsze żyjący z publicznych pieniędzy

Dlatego 21 listopada warto stawiać krzyżyki w sposób rozsądny i przemyślany, zwracać uwagę na kandydatów i to co sobą reprezentują niekoniecznie zaś na partię, której akurat na dziś są reprezentantami. Z wybieraniem partyjnych kandydatów wiąże się jeszcze jedno ryzyko: zawsze będą w większym lub mniejszym stopniu uzależnieni od swojej „centrali”; wiąże się z tym ryzyko iż mogą w krytycznej chwili wybrać interes partii a nie miasta lub gminy. Taka sytuacja miała miejsce w Koszalinie, gdy w wyniku partyjnych układanek stanowisko stracił jeden z wiceprezydentów tylko dlatego, że należał do „nieodpowiedniej formacji” co było nie do przełknięcia dla partyjnego bonza na ciepłej posadce w Ministerstwie Środowiska. Co ciekawe mającego, na tyle czasu aby jeszcze kierować lokalnymi strukturami PO w Zachodniopomorskim.

****

Koszalinian zaglądającym na tego blogaska zachęcam do głosowania na naprawdę dobrego kandydata na prezydenta naszego miasta

Share on Facebook

Od kilku miesięcy w Koszalinie głośno jest o projekcie stworzenia na znajdującym się tu oddziale psychiatrycznym ośrodka zajmującego się pedofilią. Jest to część większego planu zajęcia się od strony medycznej osobami dopuszczającymi się czynów pedofilskich, zaś Koszalin jest jedną z lokalizacji branych pod uwagę przy szukaniu miejsca na Pomorzu, w którym specjaliści mieliby się takimi osobami pracować. Na chwilę obecną brak jest formalnych decyzji i uregulowań prawnych – trwają nad tym prace w Sejmie

Gdy tylko informację o planach tych podały lokalne media, wśród zamieszkujących okolice szpitala wybuchło oburzenie, które zaowocowało listem protestacyjnym podpisanym przez 1300 osób. Ludzie ci twierdzą iż zlokalizowanie ośrodka w pobliżu ich domostw, zagraża bezpieczeństwu ich samych oraz dzieci. Snują wizje, uciekających ze szpitala pedofilów, wynajdujących sobie ofiary wśród lokalnej ludności.

Łudząco przypomina to reakcje mieszkańców miejsc, w których w latach 90.  tworzono lub co najwyżej planowano utworzyć ośrodki MONAR MARKOT dla narkomanów czy też zarażonych wirusem HIV (dotyczyło to również miejsc dla tzw. trudnej młodzieży). Schemat prawie zawsze był podobny: oburzenie, że dlaczego u nas, opowieści o zagrożeniu dla dzieci, snucie katastroficznych wizji narkomanów biegających ze strzykawkami, podpisy, petycje a w ekstremalnych przypadkach wybijanie szyb i agresja słowna i fizyczna. Jak mantra powtarzało się stwierdzenie o konieczności tworzenia takich miejsc, ale nie tam gdzie mieszkali protestujący.

Zarówno przy okazji ośrodków monarowskich jak i tego planowanego w Koszalinie, racjonalne myślenie przegrywa ze strachem, stereotypami i najzwyklejszym brakiem znajomości specyfiki tychże miejsc.  Jeśli bowiem chodzi o ewentualne utworzenie ośrodka w Koszalinie, to oczywistym wydaje się że będzie to miejsce posiadające odpowiednie zabezpieczenia po to aby zminimalizować prawdopodobieństwo samowolnego oddalenia się pacjenta. Ponadto, plany zakładają iż do Koszalina trafiać mieliby ci, którzy rokują na jakąś zmianę a leczenie ich jest sensowne. Najwięksi zwyrodnialcy, co do których nie ma jakichkolwiek szans na poprawę, mieliby by być umieszczani w specjalnym zakładzie karnym w innym rejonie Polski. Selekcją zaś zajmować się ma ośrodek w Warszawie. Kolejna ważna kwestia to to, że skazani za pedofilię umieszczeni w Koszalinie nawet w razie ewentualnej ucieczki byliby identyfikowalni.  Policja takiego delikwenta jest w stanie złapać bardzo szybko.

Jak przy każdej okazji wzbudzającej emocje, swoje trzy grosze muszą dołożyć politycy. Kilka dni temu w „Mieście” ukazała się relacja z konferencji Prawa i Sprawiedliwości na ten temat:

„W naszym regionie jest już za dużo zakładów penitencjarnych. Nie chcemy następnego. Owszem, pedofilów trzeba leczyć, ale dlaczego u nas?! Koszalin postawił przecież na markę turystyczną.” – grzmieli pod koniec ubiegłego tygodnia koszalińscy działacze Prawa i Sprawiedliwości, którzy nie zgadzają się na powstanie w naszym mieście zamkniętego zakładu dla pedofilów. Ich dodatkową „bronią” jest 1300 podpisów niezadowolonych mieszkańców.
W Polsce nie ma jeszcze ustawowego prawa regulującego leczenie pedofilów-przestępców. Są natomiast sejmowe projekty, autorstwa rządu i lewicy. Sejm będzie także dopiero pracował nad projektem nowelizacji kodeksu karnego autorstwa PiS, zaostrzającym kary za pedofilię, a także wprowadzającym karę bezwzględnego dożywocia. Przed tymi projektami jeszcze jednak długa legislacyjna droga.
Pomysłów na utworzenie w naszym kraju zamkniętych ośrodków dla pedofilów jest wiele i w różnych miejscach. Finansować ma je resort zdrowia. Ministerstwo informowało we wrześniu ub. roku, że ma dopiero powstać Centralny Ośrodek Seksuologii Sądowej, który zająłby się m.in. wydawaniem opinii na temat pedofilów zakwalifikowanych do tzw. kastracji farmakologicznej i organizacją ich leczenia.
Pomysł utworzenia takiego zakładu, na 25 łóżek, powstał również u nas. Urząd marszałkowski wskazał trzy „potencjalne” lokalizacje. Jedną z nich jest Koszalin.
Spółka „Medison”, opiekująca się szpitalem psychiatryczny przy ulicy Słonecznej, podjęłaby się tego zadania, ale nie zgadzają się na to okoliczni mieszkańcy. Zebrali już 1300 podpisów niezadowolenia i protest trafił do ratusza.
Utworzenie zamkniętego ośrodka dla najgroźniejszych przestępców-pedofilii w Koszalinie, to więc pomysł z kilkuletnią perspektywą realizacji. Tymczasem działacze PiS na spotkaniu z dziennikarzami „mimo, że jest sezon ogórkowy” zagrzmieli:
– Nie chcemy by Koszalin kojarzył się z ośrodkiem dla pedofilów, z ośrodkiem dla tych osób, które dopuściły się najbardziej brutalnych okrucieństw, przestępstw na tle seksualnym – mówił Czesław Hoc, poseł PiS. – Nie chcemy, by koszalinianie poznawali, albo tłumaczyli, co to jest dla dziecka zły dotyk. Co to jest trauma. Co to jest uraz psychiczny. Co to jest syndrom stresu pourazowego. Co to są perwersje, co to są dewiacje. Co to jest molestowanie itd.
Działacze PiS, jak mówią, zdają sobie sprawę, że pedofile muszą być leczeni.
– Ale czy muszą być leczeni w mieście, którego głównym źródłem rozwoju i gospodarki jest walor turystyczny? – pytał poseł Hoc. – Przecież jedna tylko informacja, a nawet plotka, że taki człowiek uciekł z zakładu, sprawi natychmiast, że nikt do tego turystycznego Koszalina nie przyjedzie. Dlatego przeciwstawiamy się lokalizacji takiego ośrodka, właśnie w mieście Koszalinie.
Posłowi wtórowała Anna Mętlewicz, radna miasta: – Jeżeli protesty mieszkańców nie będą skuteczne, czy nie będzie odzewu, klub radnych Prawa i Sprawiedliwości wystąpi z wnioskiem o zwołanie sesji nadzwyczajnej, której tematem będzie właśnie zakład dla pedofilów – mówiła. – Stawiamy na turystykę, jesteśmy miastem o ambicjach turystycznych, więc realizujmy zadania z tym związane. Nie zniechęcajmy obywateli do przebywania w naszym mieście.
Marcin Krężel

Pogrubione słowa posła Hoca, wprowadziły mnie w totalne osłupienie. Nie mogę uwierzyć, że lekarz opowiada takie bzdury, że wprost wygłasza pochwałę ignorancji, braku świadomości zagrożeń i zwiększania wiedzy społeczeństwa na temat zjawisk, które pojawiają się co raz częściej.  Czy poseł Hoc choć chwilę poświęcił na zastanowienie się jakie mogą być konsekwencje braku upowszechniania wiedzy na temat wymienionych przez siebie zjawisk? Czy tym samym wypowiedział się przeciwko specjalnym programom upowszechniającym wiedzę oraz zwiększającym świadomość społeczeństwa w kwestii molestowania seksualnego dzieci i tego jak reagować gdy się ono pojawi? Czy mam rozumieć, że poseł Hoc wyobraża sobie Koszalin jako miejsce w którym ludzie nie przyjmują do wiadomości istnienia różnego rodzaju niebezpieczeństw i nie poświęcają uwagi zagrożeniom, które dotyczą przecież każdego? (bo PTSD, uraz psychiczny, trauma etc nie wiążą się tylko z pedofilią)

Przykre jest również to, że poseł Hoc, posiłkując się swoim lekarskim autorytetem, gra na najniższych emocjach i niebezpiecznie zbliża się do najzwyklejszego populizmu.

Wierzę, że w całej tej sytuacji zwycięży jednak zdrowy rozsądek.

Share on Facebook

Nieco ponad tydzień temu ukazał się oficjalny filmik promujący Koszalin jako miasto przyjazne dla inwestorów, fajne do życia, ładne i w ogóle super

Reklamówka jest raczej „kryzysowa” – wygląda na zrobioną małym kosztem, raczej w celu odfajkowania pozycji w projekcie dotyczącym promocji miasta niż poruszenia serc i portfeli w sposób zachęcający do osiedlenia się w grodzie nad Dzierżencinką.

To zapewne uspokoiło włodarzy Koszalina w kwestii dbania o wizerunek miasta. Cóż…łatwiej zrobić lansiarski filmik, niż podjąć realne działania odnośnie tego jak to miasto się prezentuje.  A każdy podróźny korzystający z usług PKP pierwszy kontakt z miastem ma poprzez ten budynek

Dworzec PKP w Koszalinie

Oczywiście, jest dalekosiężny plan „Przystanek Koszalin”, zakładający przebudowę i połączenie dworców PKP i PKS ale znajduje się dopiero w fazie projektów i nie zostanie zrealizowany przed 2013 rokiem. Propozycje przynajmniej częściowych działań, odbijają się między PKP a Urzędem Miasta i dławione są przez ogólną biurokratyczną niemoc

Dla każdego, kto mieszka w Koszalinie, jasnym jest że dworzec to tylko wierzchołek góry lodowej; budynki zaniedbane, proszące się o remont można bez trudu odnaleźć w ścisłym centrum miasta. Pomijając już nawet wątpliwej urody Ratusz.  Nawet najbardziej czaderski filmik, najbardziej śmiałe plany na przyszłość i rozbudowane akcje promocyjne nie pomogą gdy przy głównej ulicy miasta można trafić na takie budynki:

Ten budynek znajduje się na przeciwko delegatury Urzędu Wojewódzkiego, 5 minut spaceru od Ratusza i może z 15 od Dworca

A o to „Związkowiec”, najwyższy budynek w mieście, również ścisłe centrum miasta:

Przykłady można mnożyć; jestem realistą, wiem że UM nie ma magicznych mocy odmieniania budynków i natychmiastowego upiększania miasta. Wierzę jednak, że jest możliwe prowadzenie polityki nakierowanej na to aby takie szkaradztwa jak te powyżej z miejskiego krajobrazu wyeliminowywać. To jednak trudniejsze, niż stworzenie propagandowego filmiku o tym jaki Koszalin jest piękny.

Być może rozwiązaniem jest oddolny nacisk na miejskie władze. Może ta akcja przyniesie skutek? Ja zdjęcia, zrobione dzisiejszego wieczora wyślę. Pamiętam, że podobne akcje, dotyczące dziur w drogach, prowadzone m.in przez poznański dodatek do „Wyborczej” przynoisły skutek.

Share on Facebook