Zainteresowało mnie w tym jednak coś innego;  pojawia się tam mniej lub bardziej wprost twierdzenie iż osoba cierpiąca z powodu choroby psychicznej nie powinna być lekarzem. Przemyka również, historia lekarza, którego koledzy zmusili do rezygnacji z pracy, gdyż chorował na schizofrenię. Przypomina to nieco notki z rubryk kryminalnych rozmaitych gazet, w których co jakiś czas pojawia się stwierdzenie „był leczony psychiatrycznie”

Myślę sobie, że w całej okazałości, tak, że niemal można go dotknąć, widać tu proces tworzenia i umacniania stereotypów. Komunikat jest prosty: kłopot natury psychicznej oznacza niezdolność do wypełniania ról społecznych, wiąże się z zachowaniami dziwacznymi irracjonalnymi czy nawet groźnymi dla otoczenia. Dokonuje się przez to wrzucenia wszelkich problemów tej natury do jednego wora.

Tymczasem mam wrażenie, że wcale tak nie musi być; co raz częściej mam okazję obserwować, że ludzie, u których pojawiają się problemy o charakterze psychicznym, wcale nie wypadają ze swoich ról, ba zdarza się, że będący leczeni przez wiele lat, „wracają” do społeczeństwa. Oczywiście, wymaga to od nich większego wysiłku, ścisłego stosowania się do zaleceń specjalistów, dbania o siebie oraz wsparcia ze strony rodziny i przyjaciół. Ale jest jak najbardziej możliwe. Ponadto warto pamiętać, iż problem, problemowi nie równy – dotykają one codziennego funkcjonowania w bardzo zróżnicowany sposób. Nawet przy tak, poważnej chorobie jak, schizofrenia, możliwe jest w miarę normalne życie.

Gdy jeszcze byłem studentem i odbywałem wolontariat w Kościanie, pewnego dnia na oddział został przyjęty 18-letni chłopak. Młody człowiek ten, nazwijmy go Zygfryd, miał za sobą krótką acz bardzo intensywną przygodę z narkotykami. Jak sam twierdził, brał właściwie wszystko co było tylko dostępne. Zaowocowało to u niego, rozwojem bardzo rozbudowanych urojeń o charakterze prześladowczym, słyszał karząco-nakazujące głosy, zaczął odczuwać paniczny lęk, przestał wychodzić z domu. W takim stanie przywieziono go do szpitala, byłem jedną z pierwszych osób, które miały okazje wtedy z nim rozmawiać (do moich obowiązków należało zbieranie autoanamnezy tzn. wywiadu dotyczącego życia pacjenta, jego sytuacji rodzinnej etc) Tak się złożyło, że miałem okazję obserwować proces jego leczenia przez następne 1,5 roku – po zakończeniu leczenia na oddziale psychiatrycznym, został skierowany na oddział dzienny w Lesznie, gdzie również odbywałem praktyki. W ciągu tego 1,5 roku, Zygfryd, był leczony farmakologicznie, przeszedł terapię indywidualną, uczestniczył przez niemal cały ten czas w terapii grupowej a pod koniec w proces leczenia została zaangażowana cała jego rodzina. W wyniku tego procesu Zygfryd, skończył, przerwaną wcześniej, naukę w szkole średniej, zdał maturę i wybierał się na studia. Przez cały ten okres utrzymał abstynencję, stosował się do reżimu farmakologicznego i terapeutycznego. Wszelkie jego problemy, mimo kilku gorszych chwil, ustąpiły.

Oczywiście, jest multum historii, które nie mają tak szczęśliwego zakończenia, ale  i też Zygfryd nie jest jedynym, któremu się udało. Dlatego zachęcam abyście następnym razem, gdy usłyszycie o takiej czy innej chorobie psychicznej u kogokolwiek, nie uruchamiali od razu stereotypów

Share on Facebook

No related posts.

Jak donosi Psychcentral.com najnowsze badania wykazały związek pomiędzy doznaniami psychotycznymi (urojenia, omamy) a paleniem marihuany. Profesor John McGrath z Uniwersytetu Queensland w Australii przebadał 3801 osób urodzonych w latach 1981-1984. Zostali oni zapytani o zażywanie marihuany oraz za pomocą metod kwestionariuszowych i wywiadu  sprawdzono występowanie objawów psychotycznych. Uzyskane wyniki wskazują, że w porównaniu do tych którzy nie mieli styczności z narkotykiem, zażywający marihuanę dwukrotnie częściej zapadali na schizofrenię i inne nieafektywne psychozy  oraz mieli  czterokrotnie wyższe wyniki w kwestionariuszu badającym występowanie urojeń. Badaniem objęto osoby zażywające ten narkotyk co najmniej przez kilka lat

Badacze wskazują również na złożony związek pomiędzy objawami psychotycznymi a używaniem kanabinoli: mający doznania psychotyczne we wczesnym okresie swojego życia, częściej sięgają po marihuanę co może skutkować rozwinięciem się zaburzeń psychotycznych (np. schizofrenii) w przyszłości.

Większość osób, które trafia na oddział psychiatryczny, na którym pracuje z objawami psychotycznymi, miało w przeszłości lub aktualnie ma do czynienia z narkotykami. Najczęściej to marihuana właśnie, amfetamina lub kokaina. Właściwe nader rzadko zdarza się „czysta” tzn nie związana z substancjami psychoaktywnymi psychoza. Pacjenci, zazwyczaj młodzi ludzie, doświadczają rozbudowanych urojeń i realnych omamów (zwykle o charakterze słuchowym) Ustępują one zazwyczaj po kilku lub kilkunastu dniach, nierzadko jednak utrzymują się dłużej. Pacjenci tacy doświadczają również znaczących problemów z koncentracją uwagi, zaburzeń pamięci trwałej i długotrwałej a niekiedy dochodzi u nich do organicznych zmian w ośrodkowym układzie nerwowym

Marihuana i inne narkotyki często stanowią czynnik spustowy np. dla schizofrenii paranoidalnej. Leczenie jest znacznie trudniejsze gdy wiąże się z uzależnieniem. Wielokrotnie zdarzało się, że pacjenci po opuszczeniu oddziału, zarzucali leczenie i nadal zażywali narkotyki co w krótkim czasie prowadziło do znaczącego pogorszenia się ich stanu.

Wokół marihuany narosło wiele mitów; najczęściej spotykam się z tym dotyczącym znikomej szkodliwości jej zażywania lub wręcz prozdrowotnych właściwościach. Badania takie jak te, powinny skłaniać do głębszej refleksji nad marihuaną i skutkami jakie za sobą niesie ich zażywanie.

Share on Facebook

No related posts.